ប្រកែកគ្នាព្រោះរឿងខ្យល់ត្រជាក់

មាលុតជាតក

កាលគ្រាព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់គង់នៅវត្តជេតវ័ន មានភិក្ខុពីរអង្គមានឈ្មោះថា កាឡត្ថេរៈ និង ជុណ្ហត្ថេរៈ ដែលទើបតែបួសនៅវ័យចំណាស់ទៅហើយ បានមកឈ្លោះប្រកែកគ្នាអំពី រឿងពេលវេលានៃរដូវរងា ពេលនោះព្រះអង្គក៏លើកជាតកមកតំណាលថា ៖

កាលកន្លងទៅ មានរាជសីហ៍ និងខ្លាធំមួយជាមិត្តសម្លាញ់នឹងគ្នា ដែលអាស្រ័យក្នុងគុហានៅជិតភ្នំមួយ។ ថ្ងៃមួយសត្វទាំងពីរមានកើតរឿងឈ្លោះប្រកែកគ្នាថា តើរដូវរងាមកដល់នៅពេលណា ?

ពេលនោះ ខ្លាធំក៏ឆ្លើយថា …

“រដូវរងាមកដល់នៅពេលកាឡបក្សៈ (ខាងខ្នើត)”

ឯរាជសីហ៍ ក៏ប្រកែកទៅវិញ

“ មកដល់នៅពេលជុណ្ហបក្សៈ (ខាងរនោច) ”

សត្វទាំងពីរប្រកែកគ្នាអស់ពេលដ៏យូរ នៅតែមិនត្រូវគ្នា ទើបនឹកឃើញទៅដល់តាឥសីម្នាក់ដែលគង់នៅជិតភ្នំក្បែរនោះ ពួកវាទាំងពីរក៏នាំគ្នាទៅរកតាឥសីឲ្យគាត់ជួយកាត់សេចក្តីឲ្យ។ តថាគតដែលកើតជាតាឥសី ពេលបានស្គាល់សេចក្តីរៀបរាប់របស់សត្វទាំងពីររួច ក៏បកស្រាយថា ៖

“ចម្លើយរបស់ពួកឯងទាំងពីរ មិនមានមួយណាត្រូវនោះទេ ព្រោះភាពរងាកើតឡើងនៅពេលមានខ្យល់បក់ ហើយបើខ្យល់បក់មកពីទិសខាងណា គឺវាផ្តើមរងាពីទិសនោះហើយ … ការប្រកែកគ្នាយកតែពីឈ្នះដោយអារម្មណ៍ដូច្នេះ គឺបានត្រឹមតែធ្វើឲ្យចាញ់ទាំងសង្ខាងប៉ុណ្ណោះ”

កាលក្រោយមក ខ្លាធំបានកើតជាភិក្ខុ កាឡត្ថេរៈ រីឯរាជសីហ៍កើតជា ជុណ្ហត្ថេរៈ តាបសគឺអង្គតថាគត។

 

គួរប្រើហេតុផលក្នុងការកាត់ក្តី ឬវិនិច្ឆ័យរឿងអ្វីមួយ

ប្រសើរជាងការប្រកែកគ្នាដោយគ្មានហេតុផល។

 

(ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ប្រជុំរឿងជាតកភាគ ១ ទំព័រ ៣៨ គឹម ចាន់ណា)

Leave a Reply

Your email address will not be published.